Wszystkie produkcje od Frogstera nie są jakąkolwiek rewelacją. Zazwyczaj są to średniaki, czasem wychodzące na plus, czasem na minus. Często w naszym ojczystym języku, co przyciąga nieco graczy szczególnie z Polski, jednak nie tylko, gdyż lokalizacje gier tej firmy są bardzo popularne. O Eligium dowiedziałem się na tegorocznych targach GamesCom. Informacje o tej produkcji dostałem naprawdę przypadkowo – jakiś znajomy po prostu wysłał mi filmik i nieco się wciągnąłem. Całość wyglądała dosyć apetycznie, lecz nie prezentowała jakichś innowacyjnych mechanizmów, rozwiązań. Wszystko wyglądało tak jak powinno, jednak bez żadnych rewelacji. Wówczas mnie to radowało, a zarazem smuciło, gdyż od dawna oczekuję na MMO, które wciągnie mnie w swój świat na długie godziny. Być może doczekałem się tego z premierą The Old Republic, jednakże postanowiłem wpierw wypróbować właśnie Eligium w fazie Closed Bety. Na wstępie nie chcę dokonywać jakiegokolwiek werdyktu – zresztą, to nie jest żadna recenzja, a moje odczucia, wrażenia po spędzeniu zaledwie kilku godzin z tą grą. Serdecznie zapraszam do zapoznania się z materiałem!

Początek…
O starcie beta testów wiedziałem dosyć długo przed, jednakże zupełnie wypadło mi to z głowy, mimo, że zaznaczyłem sobie te datę w swoim kalendarzu na ścianie, który wisi nad monitorem. Jednak mam taki nawyk, że kompletnie nie orientuję się w datach, tak więc nie było dla mnie nowością, że te testy poszły w niepamięć. Przypomniał mi jednak o nich mail właśnie od Frogstera, w którym przysłano mi dane do konta. No dobra, pora rozpocząć zabawę. Czekało mnie wpierw pobranie clienta, który nie jest duży – nie pamiętam dokładnej liczby, ale zdaje mi się, że jakoś ponad trzy gigabajty. Mówiąc „nie jest duży” mam na myśli porównanie chociażby do TOR’a, gdzie sam client to grubo ponad dwadzieścia giga. No cóż, życie. Szybkie logowanie i pierwszy wstrząs – grafika, mimo, że ustawiona na maksymalne ustawienia wygląda… słabo. Słabo to mało powiedziane, to jest istna masakra. Postacie są kwadratowe, tekstury w ogóle nie dopracowane, nawet kursor myszy przyprawiał mnie o dreszcze. Co prawda muszę przyznać, że sam design przeciwników (mobów) wygląda dosyć ciekawie i zobaczymy wiele rodzajów, gatunków, z zupełnie innymi modelami. Nie zdarzyło mi się spotkać drugiego tak samo wyglądającego stwora, co jest oczywiście wielkim plusem dla Eligium.

Przy tworzeniu postaci nie ma żadnych ciekawych opcji. Wybieram płeć, jakieś tam bajery kosmetyczne, których praktycznie nie ma, no i oczywiście klasę postaci. Twórcy poszli na łatwiznę i mamy całkowity standard, typu wojownik, mag i tak dalej. Nowością może być tylko „karateka miś panda”, który jest łudząco podobny do Pandarienów z World of Warcraft. Zresztą, nie tylko wizualnie, ale samo ukierunkowanie klasy jest bardzo podobne. Byłem już bardzo napalony właśnie na niego, a tutaj niemiła niespodzianka, że odblokowany zostanie dopiero po osiągnięciu 50 poziomu doświadczenia dowolną postacią. No ludzie, mamy Closed Betę! Rozumiem, że w finalnym produkcie możemy się w takie coś bawić, ale nie przesadzajcie. My (gracze) mamy za zadanie wychwycić wszystkie błędy programu, przetestować wszystkie funkcje, więc czemu chowacie je przed nami? Nie rozumiem kompletnie polityki Frogstera w tym wypadku, ale co ja na to poradzę? Stworzyłem postać, zalogowałem się na nią i jedziemy…

Od razu zostałem zasypany jakimiś dziwnymi oknami eventów (jakbym sam nie mógł sobie tego znaleźć), podstawowych wskazówek i tak dalej. Szybko uporałem się tym i… zajrzałem w ekwipunek. Od początku dostajemy dosłownie jakieś gówna, których praktycznie nie będziemy używać. Do tego co kilkadziesiąt minut jakieś prezenty, po prostu zapychanie naszego plecaka pierdołami. Nie lubię takiego czegoś, gdyż potem nie potrafię się dobrze połapać co jest czym, a ogarnięcie tego zabiera mi dużo czasu. Tak było np. w przypadku Forsaken World i do dziś jestem zniesmaczony takim czymś. Jeżeli mogę wspomnieć o otoczeniu to wyglądało ono przyzwoicie. Mamy różne tereny – górzyste, niziny, wyżyny, architektura miast co prawda jest nieco specyficzna, gdyż przypomina między innymi Chiny, ale nie jest to najgorzej zrobione. Nie zauważyłem co prawda dużej ilości budynków, ale miasta nie są też puste, przy sprzedawcach (NPC’tach) stoją różne stoliki, ich przedmioty oferowane na sprzedaż i tak dalej, więc nie jest źle.

Polacy to zło?
Tutaj pojawia się pierwszy problem – czat frakcyjny i globalny. Nawet nie zorientowałem się, czy jest na nim cenzura, ale to w sumie dobrze, bo jak widać, nikt nie jest na razie skory do przekleństw. Gdy wszedłem dwa dni temu do gry to zostałem zasypany masą wiadomości w języku polskim. Dotyczyły one różnych pierdół, głupich zapytań, oczywistych rzeczy. Strasznie irytujące i to nie tylko w tej produkcji, no, ale w sumie Eligium jest dosyć mocno promowane w naszym kraju. Najbardziej zapadła mi w pamięć rozmowa dwóch panów, którzy poznali się tam w jakiejś innej produkcji MMO i przez dobre dziesięć minut nawijali o takich głupotach, o jakich Wam się nawet nie śniło. A co ciekawe, każdorazowe wysłanie wiadomości kosztuje dziesięć sztuk złota, a bogatym być w tej grze łatwo nie jest, więc…

Stan rzeczy w sumie poprawił się po kilkunastu godzinach, bo praktycznie rodzimego języka w godzinach mocno wieczornych nie widać. W dzień się to jeszcze trafi, ale co ciekawe, Polacy potrafią zachować kulturę osobistą. Nie widziałem żadnego flejmu, hejterstwa, a wręcz przeciwnie – reklamy gildii (na poziomie), pomoc innym uczestnikom gry, często w bardzo oczywistych kwestiach, ale przecież nie możemy zabronić nowicjuszom wchodzenia do tegoż pięknego MMO. Byłem naprawdę zaskoczony postawą niektórych rodaków, bo jak może wiecie, lub nie, w innych produkcjach tego kalibru niezbyt się popisywali swoją wiedzą, inteligencją, kulturą. Jestem bardzo szczęśliwy, że powoli się to zmienia.

Walka, skille, MOC!
Wiadomo – walka, dynamiczność rozgrywki, questy to jedne z najważniejszych aspektów takich gier. Tutaj walka jest… mocno standardowa. Nie ma żadnych nowości, oprócz skilli, o których wspomnę nieco później. Potyczki będziemy prowadzić dosyć długo i uważam, że mogłyby być one nieco dynamiczniejsze, szybsze. Co prawda nie miałem żadnych kłopotów z przeciwnikami, jednakże czas jaki muszę na nich poświęcić… wolałbym, aby szybciej ubywało mi zdrowie, a sam szybciej mógłbym załatwiać całą sprawę. Ostatnio ogólnie zauważyłem, że twórcom ciężko jest odnaleźć na to złoty środek. Bo z jednej strony może pojawiać się fala krytyki, że całość jest za prosta, wszyscy bez problemu wszystkich zabijają w kilka sekund, a z drugiej strony właśnie ten płacz o długie spędzanie przy danym potworku. Tutaj jednak Frogsterowi nie udało się tego odpowiednio zrównoważyć, chyba, że ten balans jest poprawiony w dalszej części rozgrywki, do której jeszcze nie doszedłem.

Wspominałem o skillach nie bez powodów – został zaimplementowany tutaj bardzo interesujący system, który pojawił się m. in. w Runescape. Chodzi mi właśnie o trenowanie własnych umiejętności. Im więcej będziemy używać danego skilla, tym szybciej opanujemy kolejne jego poziomy i będziemy zadawać więcej obrażeń. Zawsze bardzo intrygowały mnie tego typu sprawy i tutaj w końcu mogę się temu bezgranicznie oddać. Strasznie mnie ucieszyła wieść właśnie o tym mechanizmie, a w praktyce sprawdza się on doskonale! Co prawda, używanie po 200/300 razy, aby wbić nowy poziom danej umiejętności może nieco frustrować, jednakże efekty są bardzo widoczne. Z czasem jednak poznajemy u naszego mentora kolejne czary, które są już na samym początku efektywniejsze od tych poznanych na początku naszej przygody, jednakże warto pielęgnować wszystkie, a tym bardziej, że zapewne problemów ze stanem zdrowia naszej postaci mieć nie będziemy, warto na bieżąco rozwijać te najwartościowsze i najprzydatniejsze. Nie zdziwiłbym się, jakby za jakiś czas powstały boty, które będą to za nas robić, jednakże mnie, jak i Was oszustwa pewnie nie kręcą, a przyznam, że osiągnięcie „kolejnego poziomu wtajemniczenia” danego skilla jest bardzo zadowalające i dające satysfakcję. Wspominałem też o zadaniach, a teraz rozwinę tą myśl. Ta gra to typowa grindówka. Nie spodziewajcie się jakichś wymyślnych zadań, co prawda mamy Story Line, jednakże jest one tak absurdalne, że szkoda mi po prostu na to słów. Zazwyczaj będziemy dostawać questy, aby zabić określoną ilość przeciwników, bądź przynieść z nich dany przedmiot. Raczej standard i nie wprowadzono tutaj żadnych nowości, jednak podkreślam nadal, że ta gra nie wprowadza praktycznie NICZEGO nowego, co dla jednych może być dobre, zaś dla drugich złe. Sami musicie się opowiedzieć po jednej ze stron.

Reasumując…
Zmierzamy do zakończenia tego artykułu. Muszę przyznać, że Eligium jest dosyć interesującą produkcją, jednakże największą wadą, a zarazem zaletą jest to, że nie wprowadza niczego nowego, ani nie rozwija żadnych interesujących mechanizmów. Jeżeli znudziły Wam się wszystkie Forsakeny, Lineage’y, to śmiało możecie uderzać do tego tytułu, jednakże musicie przygotować się na pewne rozgoryczenie, czy rozczarowanie po pewnym czasie, tak jak to pewnie miało miejsce w wcześniej wymienionymi tytułami. Ta gra jednak nie potrafi wciągać na długie godziny, lecz na pewno początkujący gracze, którzy mają małe doświadczenie w tej branży odnajdą się tam bez problemów i zostaną wciągnięci w wir absurdalnej historii. Jest to typowy średniak, który co prawda jeszcze nie wyszedł, ale nie zanosi się na żadne rewelacyjne zmiany. Jestem jeszcze tylko ciekaw silnika graficznego, gdyż na filmikach gra wygląda nieco lepiej, lecz to mogą być tylko moje przypuszczenia. Warto porozglądać się za jakimś kluczem, bo teraz Frogster bardzo chętnie je rozdaje, a wtedy będziecie mogli się przekonać na własnej skórze, czy jesteście zainteresowani Eligium.

• Oficjalna Strona: http://www.eligium.com/pl/